Movie Reviews

చీకటిలో (Cheekatilo) అనే టైటిల్‌కే తగ్గట్టుగా సినిమా పూర్తిగా డార్క్ టోన్‌లో సాగుతుంది. స్టార్ట్ నుంచి ఎండ్ వరకు ఒక హేవీ మూడ్‌ను క్యారీ చేస్తుంది. డైరెక్టర్ Sharan Koppisetty ఈ సినిమాను కమర్షియల్ ఫార్మాట్‌లో కాకుండా కంటెంట్ డ్రివెన్ స్టైల్‌లో తీసుకెళ్లే ప్రయత్నం చేశారు. మొదటి 20–30 నిమిషాలు క్యారెక్టర్స్ సెటప్, వాతావరణ నిర్మాణం మీదే ఫోకస్ ఉంటుంది. ఈ బిల్డ్-అప్ కొంతమందికి ఆసక్తికరంగా అనిపిస్తే, మరికొంతమందికి స్లోగా అనిపించే అవకాశం ఉంది. సినిమా అసలు బలం మెయిన్ క్యారెక్టర్ చుట్టూ తిరిగే ఎమోషనల్ లేయర్స్. ఇక్కడ Sobhita Dhulipala పూర్తిగా సినిమాను మోస్తుంది. ఆమె స్క్రీన్ ప్రెజెన్స్ చాలా కంట్రోల్డ్, అండర్‌ప్లే స్టైల్‌లో ఉంటుంది. ఓవర్ డ్రామా లేకుండా కళ్లతోనే ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ ఇవ్వడం ఆమె ప్లస్. కొన్ని సైలెంట్ సీన్స్‌లో డైలాగ్ కన్నా ఎక్స్‌ప్రెషన్ ఎక్కువ ఇంపాక్ట్ ఇస్తుంది. టెక్నికల్‌గా చూస్తే సినిమాటోగ్రఫీ హైలైట్. లో లైటింగ్, షాడో ఫ్రేమ్స్ కథకు సరిపోయే మూడ్ క్రియేట్ చేస్తాయి. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ స్కోర్ కూడా సబ్టిల్‌గా ఉంటుంది కానీ స్క్రీన్‌ప్లే మరింత క్రిస్ప్‌గా ఉంటే థ్రిల్ ఫ్యాక్టర్ ఇంకాస్త పెరిగేది. క్లైమాక్స్ ఓకే — కానీ షాకింగ్ కాదు. మొత్తం మీద ఇది మాస్ థ్రిల్లర్ కాదు

చీకటిలో (Cheekatilo) అంటేనే డార్క్ టోన్, ఇంటెన్స్ మూడ్. అదే ఫీల్‌ని మొదటి సీన్ నుంచే సెట్ చేస్తాడు డైరెక్టర్ Sharan Koppisetty. సినిమా స్లో బర్న్ థ్రిల్లర్ స్టైల్‌లో సాగుతుంది. పెద్దగా హడావుడి లేకుండా కథ క్రమంగా డెవలప్ అవుతుంది. కానీ ఇక్కడే మైనస్ కూడా ఉంది — ఎవరైనా ఫాస్ట్ పేస్ థ్రిల్లర్ ఎక్స్‌పెక్ట్ చేస్తే కొంచెం బోర్ ఫీలయ్యే ఛాన్స్ ఉంది. మెయిన్ లీడ్‌గా Sobhita Dhulipala పూర్తిగా సినిమాను తన భుజాల మీద మోసింది. ఆమె స్క్రీన్ ప్రెజెన్స్, కూల్ కానీ ఇంటెన్స్ ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ బాగుంటాయి. కొన్ని సైలెంట్ సీన్స్‌లో ఆమె కళ్లే మాట్లాడతాయి. కానీ కథలో ఉన్న ట్విస్టులు చాలా మందికి ప్రిడిక్టబుల్‌గా అనిపించవచ్చు. టెక్నికల్‌గా మాత్రం సినిమా క్లాస్‌గా ఉంటుంది. ఓవరాల్‌గా — స్టైలిష్ కానీ పూర్తిగా థ్రిల్ ఇవ్వని క్రైమ్ డ్రామా.

బైసన్ (Bison) ఒక రియలిస్టిక్ స్పోర్ట్స్ డ్రామాగా నిలుస్తుంది. Dhruv Vikram తన పాత్ర కోసం చేసిన శారీరక మార్పులు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. దర్శకుడు Mari Selvaraj గ్రామీణ నేపథ్యాన్ని సహజంగా చూపించారు. కథలో క్రీడా ప్రపంచంలోని కష్టాలు, సామాజిక అసమానతలు ప్రధానంగా కనిపిస్తాయి. సహాయ నటీనటులు కూడా తమ పాత్రలకు న్యాయం చేశారు. సంగీతం భావోద్వేగాలను ఎలివేట్ చేస్తుంది. సినిమాటోగ్రఫీ గ్రామీణ వాతావరణాన్ని అద్భుతంగా పట్టుకుంది. కొంతవరకు కథ ముందే ఊహించగలిగినా, ప్రదర్శనలో కొత్తదనం ఉంది. సెకండ్ హాఫ్‌లో వచ్చే కీలక సన్నివేశాలు ప్రేక్షకులను కట్టిపడేస్తాయి. క్లైమాక్స్ స్ఫూర్తిదాయకంగా ఉంటుంది. మొత్తం మీద ఇది క్రీడా నేపథ్యంలో వచ్చిన ఒక శక్తివంతమైన చిత్రం. కానీ స్క్రీన్ ప్లే పరంగా అంత ఇంప్రెస్ చేయలేదు. అలాగే స్టోరీ లో కథ గేమ్ కంటే, క్యాస్ట్ గొడవల గురించే ఎక్కువ చూపించారు. ఇది కథకు మైనస్ అయింది.

బైసన్ (Bison) ఒక రియలిస్టిక్ స్పోర్ట్స్ డ్రామాగా నిలుస్తుంది. Dhruv Vikram తన పాత్ర కోసం చేసిన శారీరక మార్పులు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. దర్శకుడు Mari Selvaraj గ్రామీణ నేపథ్యాన్ని సహజంగా చూపించారు. కథలో క్రీడా ప్రపంచంలోని కష్టాలు, సామాజిక అసమానతలు ప్రధానంగా కనిపిస్తాయి. సహాయ నటీనటులు కూడా తమ పాత్రలకు న్యాయం చేశారు. సంగీతం భావోద్వేగాలను ఎలివేట్ చేస్తుంది. సినిమాటోగ్రఫీ గ్రామీణ వాతావరణాన్ని అద్భుతంగా పట్టుకుంది. కొంతవరకు కథ ముందే ఊహించగలిగినా, ప్రదర్శనలో కొత్తదనం ఉంది. సెకండ్ హాఫ్‌లో వచ్చే కీలక సన్నివేశాలు ప్రేక్షకులను కట్టిపడేస్తాయి. క్లైమాక్స్ స్ఫూర్తిదాయకంగా ఉంటుంది. మొత్తం మీద ఇది క్రీడా నేపథ్యంలో వచ్చిన ఒక శక్తివంతమైన చిత్రం.

కిరణ్ అబ్బవరం నటించిన “కే–రాంప్” సినిమా ఒక లైన్‌లో చెప్పాలంటే – ఐడియా ఉంది, కానీ ఎగ్జిక్యూషన్ మిస్ అయింది. సినిమా మొదలైనప్పటి నుంచి డైరెక్టర్ ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నాడో అర్థమవుతుంది, కానీ దాన్ని స్క్రీన్ మీద బలంగా చూపించడంలో తడబడినట్టు అనిపిస్తుంది. కథ కొత్తదేమీ కాదు, మనం ఇంతకుముందే చాలా సినిమాల్లో చూసిన ఫార్ములానే. ఫస్ట్ హాఫ్ కొంచెం ఎంగేజింగ్‌గా ఉన్నా, సెకండ్ హాఫ్ వచ్చేసరికి స్క్రీన్‌ప్లే పూర్తిగా డౌన్ అయిపోతుంది. కిరణ్ అబ్బవరం పెర్ఫార్మెన్స్ విషయానికి వస్తే, తన స్టైల్‌లోనే చేశాడు. కొన్ని సీన్స్‌లో ఎమోషన్ వర్క్ అవుతుంది, కానీ చాలా చోట్ల ఓవర్ ఇంటెన్స్‌గా అనిపిస్తుంది. సపోర్టింగ్ క్యారెక్టర్స్‌కు సరైన ఇంపార్టెన్స్ ఇవ్వలేదు. మ్యూజిక్ పెద్దగా గుర్తుండిపోయేది కాదు, బీజీఎం కూడా సీన్స్‌ని ఎలివేట్ చేయలేకపోయింది. మొత్తానికి “కే–రాంప్” ఒక యావరేజ్ సినిమా.

కిరణ్ అబ్బవరం నటించిన “కే–రాంప్” సినిమా అంటే ముందే ఓ రేంజ్ ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్ ఉంటాయి. కానీ సినిమా స్టార్ట్ అయిన కొద్ది నిమిషాలకే క్లారిటీ వచ్చేస్తుంది – ఇది పూర్తిగా మాస్‌కు మాత్రమే కనెక్ట్ అయ్యే ప్రయత్నం. కిరణ్ అబ్బవరం యాక్టింగ్ విషయానికి వస్తే, తన పాత సినిమాల్లో చూసిన అదే ఎనర్జీ, అదే బాడీ లాంగ్వేజ్. కొన్ని సీన్స్‌లో బాగానే సెట్ అయ్యాడు కానీ కొత్తదనం మాత్రం మిస్ అయింది. కథ చాలా సింపుల్, ప్రెడిక్టబుల్‌గా నడుస్తుంది. స్క్రీన్‌ప్లే ఇంకాస్త టైట్‌గా ఉంటే బాగుండేదనిపిస్తుంది. డైరెక్షన్ పరంగా చెప్పాలంటే, కొన్ని సీన్స్ ఎలివేషన్ బాగా వర్క్ అయ్యాయి కానీ మధ్యలో లాగ్ ఫీల్ ఎక్కువ. విలన్ క్యారెక్టర్‌కు సరైన డెప్త్ లేకపోవడం మైనస్. పాటలు ఓకే అనిపిస్తాయి కానీ బ్యాక్‌గ్రౌండ్ స్కోర్ ఇంకాస్త బెటర్‌గా ఉండాల్సింది. మొత్తానికి “కే–రాంప్” సినిమా కిరణ్ అబ్బవరం అభిమానులకు ఒకసారి చూసేలా ఉంటుంది, కానీ జనరల్ ఆడియన్స్‌కు మాత్రం పెద్దగా ఇంప్రెస్ చేయదు. థియేటర్‌కి వెళ్లాలా వద్దా అనేది మీ అంచనాల మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది.

రాహుల్ రవీంద్రన్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన ది గర్ల్‌ఫ్రెండ్ మంచి ఉద్దేశంతో తీసిన సినిమా అయినా, స్క్రీన్‌పై పూర్తిగా స్ట్రాంగ్ ఇంపాక్ట్ ఇవ్వలేకపోయింది. కథలో కొత్తదనం పెద్దగా లేకపోవడం, ముఖ్యంగా మొదటి సగం చాలా స్లోగా నడవడం పెద్ద మైనస్. ప్రేమ, పాజెసివ్‌నెస్, టాక్సిక్ రిలేషన్‌షిప్ లాంటి సీరియస్ టాపిక్స్ తీసుకున్నా, వాటిని ఇంకా షార్ప్‌గా చూపించాల్సింది. రష్మిక మందన్న నటన బాగుంది, ఎమోషనల్ సీన్స్‌లో ఆమె నిజాయితీ కనిపిస్తుంది. కానీ ఆమె క్యారెక్టర్ గ్రోత్ కొంచెం రిపిటేటివ్‌గా అనిపిస్తుంది. దీక్షిత్ శెట్టి పాత్రకి సరైన డెప్త్ ఇవ్వలేదు అనిపిస్తుంది, అందుకే అతని ప్రవర్తనకు సరైన జస్టిఫికేషన్ రాకపోతుంది. స్క్రీన్‌ప్లే చాలా చోట్ల ల్యాగ్ అవుతుంది, కొన్ని సీన్స్ కేవలం మెసేజ్ చెప్పడానికే పెట్టినట్టు అనిపిస్తాయి. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ ఓకే అనిపించినా, గుర్తుండిపోయేలా ఏమీ లేదు. క్లైమాక్స్ కూడా ఆశించినంత స్ట్రాంగ్‌గా కాకుండా సేఫ్‌గా ముగించారు. మొత్తానికి ఇది ఎంటర్‌టైన్ చేసే సినిమా కంటే, ఒక అవగాహన కలిగించే ప్రయత్నం చేసిన సినిమా. కానీ ఆ ప్రయత్నం పూర్తిగా క్లిక్ కాలేదు. పేషెన్స్ ఉన్నవాళ్లకి ఓసారి చూడొచ్చు, కానీ హై ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్‌తో వెళ్తే నిరాశే.

రాహుల్ రవీంద్రన్ దర్శకత్వంలో వచ్చిన ది గర్ల్‌ఫ్రెండ్ ఒక రెగ్యులర్ లవ్ స్టోరీ కాదు. ఇది ఒక అమ్మాయి జీవితంలో ప్రేమ ఎలా పాజెసివ్‌నెస్‌గా మారుతుందో చూపించే రియలిస్టిక్ డ్రామా. రష్మిక మందన్న భూమి పాత్రలో అదిరిపోయే పెర్ఫార్మెన్స్ ఇచ్చింది. ఆమె ఎమోషనల్ గ్రోత్, సెల్ఫ్ రెస్పెక్ట్ కోసం చేసే పోరాటం చాలా నేచురల్‌గా ఉంటుంది. దీక్షిత్ శెట్టి పాత్ర కొంచెం అన్‌కంఫర్టబుల్‌గా ఫీల్ అయ్యేలా రాసారు – అదే ఈ సినిమా ప్లస్ పాయింట్. కొన్ని సీన్లలో నెమ్మదితనం ఉన్నా, మెసేజ్ మాత్రం స్ట్రాంగ్. ఈ జనరేషన్ రిలేషన్‌షిప్స్‌లో ఉన్న రెడ్ ఫ్లాగ్స్‌ని క్లియర్‌గా చూపించిన సినిమా ఇది. ఓవరాల్ గా ఆడియన్స్ ని ఆలోచింపజేసే లవ్ డ్రామా గా ది గర్ల్ ఫ్రెండ్ ని చెప్పుకోవచ్చు. అయితే ఒక వర్గం ఆడియన్స్ ని మాత్రమే సినిమా తీసినట్టు ఉంటుంది. ఫలితంగా కమర్షియల్ గా ఆడియన్స్ కి అంతగా కనెక్ట్ అవకపోవచ్చు.

ఎనుగు తొండం – ఘటికాచలం రవిబాబు కెరీర్‌లో మరో ప్రయోగాత్మక చిత్రం. గతంలో పార్టీ, ఆడవాళ్లు మీకు జోహార్లు లాంటి విభిన్న సినిమాలు చేసిన ఆయన, ఈసారి పూర్తిగా సీరియస్ నోట్లోకి వెళ్లాడు. నరేష్ లీడ్ రోల్‌లో తన అనుభవాన్ని పూర్తి స్థాయిలో ఉపయోగించాడు. కొన్ని సీన్స్‌లో ఆయన ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ సినిమాకే హైలైట్. కథ నెమ్మదిగా సాగినా, కొన్ని కీలక ఘట్టాలు బలంగా ఉంటాయి. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ స్కోర్ సినిమాకి మంచి ఇంపాక్ట్ ఇస్తుంది. కానీ ఫస్ట్ హాఫ్‌లో ల్యాగ్ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కొన్ని సీన్స్ ఎడిట్ చేసి ఉంటే పేస్ మెరుగయ్యేది. రవిబాబు గత సినిమాల్లో ఉన్న సర్ప్రైజ్ ఫ్యాక్టర్ ఇక్కడ కొంచెం తక్కువ. అయినప్పటికీ, కంటెంట్ బేస్డ్ సినిమాలు ఇష్టపడేవారు ఓసారి చూడవచ్చు.

రవిబాబు దర్శకత్వంలో వచ్చిన ఎనుగు తొండం – ఘటికాచలం ఆయన పాత సినిమాల మాదిరిగానే డార్క్, రియలిస్టిక్ టోన్‌లో సాగుతుంది. అనసూయ, అమరావతి, అవును లాంటి సినిమాల్లో కనిపించిన ఇంటెన్సిటీ ఇక్కడ కూడా కనిపిస్తుంది. సీనియర్ నటుడు నరేష్ మెయిన్ లీడ్‌లో చాలా మెచ్యూర్డ్ పెర్ఫార్మెన్స్ ఇచ్చాడు. కథ పెద్దగా కొత్తగా లేకపోయినా, పాత్రలోని భావోద్వేగాలను నరేష్ బాగా పండించాడు. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్, సినిమాటోగ్రఫీ సినిమాకి సరైన మూడ్‌ని సెట్ చేశాయి. అయితే రవిబాబు మార్క్ షాకింగ్ సీన్స్ కొన్ని చోట్ల ఓవర్‌గా అనిపిస్తాయి. స్క్రీన్‌ప్లే స్లోగా మారి ప్రేక్షకుల సహనాన్ని పరీక్షిస్తుంది. సపోర్టింగ్ క్యాస్ట్‌కి తక్కువ స్కోప్ ఉంది. క్లైమాక్స్ ఇంకాస్త షార్ప్‌గా ఉంటే బాగుండేది. మొత్తానికి, ఇది రవిబాబు స్టైల్ ఇష్టపడేవారికి నచ్చే సినిమా.

రవిబాబు దర్శకత్వంలో వచ్చిన ఎనుగు తొండం – ఘటికాచలం ఒక సీరియస్, రా టోన్‌తో తెరకెక్కిన సినిమా. సీనియర్ నటుడు నరేష్ మెయిన్ లీడ్‌గా కనిపించడం ఈ సినిమాకు పెద్ద ప్లస్. ఆయన నటనలో సహజత్వం, అనుభవం స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా ఎమోషనల్ మరియు ఇంటెన్స్ సీన్స్‌లో నరేష్ క్యారీ చేసిన విధానం ప్రశంసనీయం. రవిబాబు తన స్టైల్‌లో కథను నేరుగా చెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు, కానీ కొన్ని చోట్ల అదే స్టైల్ భారంగా అనిపిస్తుంది. కథ కొత్తదేమీ కాకపోయినా, ట్రీట్‌మెంట్ కొంతవరకు ఆకట్టుకుంటుంది. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ కొన్ని కీలక సన్నివేశాలకు బలం ఇచ్చింది. సినిమాటోగ్రఫీ కూడా వాతావరణాన్ని బాగా చూపించింది. అయితే స్క్రీన్‌ప్లే స్లోగా సాగడం, కొన్ని సీన్స్ అనవసరంగా లాగినట్టు అనిపిస్తాయి. సపోర్టింగ్ క్యారెక్టర్స్‌కు సరైన డెవలప్‌మెంట్ లేకపోవడం మైనస్. క్లైమాక్స్ ఇంకా బలంగా ఉండి ఉంటే ఇంపాక్ట్ పెరిగేది. మొత్తం మీద, లోపాలు ఉన్నప్పటికీ నటనను ఇష్టపడే వారికి ఓసారి చూడదగిన సినిమా.

ప్రెసెంట్ జెనరేషన్ లో యూత్ లో ఉన్న సాధారణ ప్రాబ్లెమ్ సంతాన లేమి, లేదా స్పెర్మ్ కౌంట్ తగ్గుదల. ఇలాంటి సమస్యల్లో ఎక్కువ మానసిక ఒత్తిడికి గురైన వాళ్ళకి, ముఖ్యంగా సాఫ్ట్ వేర్ ఎంప్లొయ్స్ ఈ ప్రాబ్లెమ్ తో సఫర్ అవుతున్నారు. అలాంటి వాళ్ళని అలర్ట్ చేయడానికి సంతాన ప్రాప్తిరస్తు సినిమా బాగా యూస్ అవుతుంది. ఇక మెయిన్ లీడ్ విక్రాంత్, చాందిని చౌదరి డీసెంట్ పెర్ఫార్మన్స్ తో మెప్పించారు. అండ్ సంజీవ్ రెడ్డి తీసుకున్న స్టోరీ పాయింట్ బాగున్నా, స్క్రీన్ ప్లే పరంగా ల్యాగ్ అయింది. ఫస్ట్ హాఫ్ ఎంటర్టైన్ చేస్తుంది. అండ్ సెకండ్ హాఫ్ కూడా ఎంటర్టైనింగ్ గా ఉన్నా కూడా, ల్యాగ్ ఫీల్ వస్తుంది. క్లైమాక్స్ విషయంలో డైరెక్టర్ ఇంకొంచెం ఇంట్రస్టింగ్ గా రాసుంటే ఆడియన్స్ మంచి ఫీల్ తో బయిటికి వచ్చేవారు.