Movie Reviews

జెట్‌లీ’ సినిమా స్టార్ట్ అయ్యిన 10 నిమిషాల్లోనే మీకు ఒక ఫీలింగ్ వస్తుంది… “ఏం జరుగుతోంది బాస్?” అనిపిస్తది. అదే ఫీలింగ్ సినిమా అయిపోయే వరకు కంటిన్యూ అవుతుంది. దర్శకుడు Ritesh Rana ఈసారి ఫుల్ కన్ఫ్యూజన్‌ తో ఒక ఎక్స్‌పెరిమెంట్ ట్రై చేశాడు. కానీ ఆడియెన్స్ మాత్రం స్టోరీ కన్నా… “ఇది ఏంటి?” అన్న డౌట్‌ తోనే కూర్చోవాల్సి వస్తుంది. హీరోగా సత్య మళ్లీ తన కామెడీ టైమింగ్ చూపించడానికి ట్రై చేశాడు. కొన్ని వన్‌లైనర్స్, పంచ్‌లు బాగానే పేలుతాయి. కానీ ఫుల్ మూవీని మోయడానికి మాత్రం సరిపోలేదు. ఫస్ట్ హాఫ్ మొత్తం ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లు, పేర్లు, సిట్యుయేషన్స్ అన్నీ కలిపి ఒక గందరగోళం. నవ్వాలో, ఆలోచించాలో, లేక పక్క వాళ్లను అడగాలో అనిపించే పరిస్థితి. 

ఇక సెకండ్ హాఫ్‌ లోకి వచ్చేసరికి “ఓహ్… ఇది రివేంజ్ స్టోరీనా!” అని క్లారిటీ వస్తుంది. కానీ అప్పటికి ఆడియెన్స్ పేషెన్స్ ఆల్రెడీ టెస్ట్ అయిపోయి ఉంటుంది. బట్ ఏమాత్రం సాటిస్ఫై అయినట్టు అనిపించదు. ఫైనల్ గా జెట్లీ ఒక ఫుల్ కన్ఫ్యూషన్ ప్యాకెజీ అనిపిస్తది. ఓవరాల్ గా కొత్తగా ట్రై చేసారు గాని, సినిమా మాత్రం అంత లేదు. సినిమా నేరేషన్ లో ఏమాత్రం బలం లేదు. ఇట్స్ ఎ డిస్సపాయింటింగ్ ఫిలిం ఫర్ ఆడియన్స్. 

"జెట్‌లీ" మూవీ ఒక డిఫరెంట్ ఎటెంప్ట్ అని ఫస్ట్ ఫ్రేమ్ నుంచే అర్థమవుతుంది. దర్శకుడు Ritesh Rana ఈసారి లీనియర్ నెరేషన్‌ను వదిలి, మల్టిపుల్ లేయర్స్‌ తో కథను చెప్పాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ ప్రయోగం ఎంగేజింగ్‌ గా కాకుండా కన్ఫ్యూజింగ్‌ గా మారింది.

హీరోగా సత్య తన పాత్రలో వేరియేషన్స్ చూపించడానికి ట్రై చేశాడు. అయితే, కథనంలో క్లారిటీ లేకపోవడం వల్ల అతని పర్ఫార్మెన్స్ పూర్తి స్థాయిలో ఇంపాక్ట్ ఇవ్వలేకపోయింది.

స్క్రీన్‌ ప్లే ఈ సినిమాకి మెయిన్ ఇష్యూ. ప్రేక్షకుడు కథలో ఇన్వాల్వ్ అవ్వాలంటే ఒక ఎమోషనల్ లేదా నేరేటివ్ కనెక్షన్ ఉండాలి. కానీ ‘జెట్‌లీ’లో అది మిస్సైంది. సెకండ్ హాఫ్‌లో రివేంజ్ డ్రామా యాంగిల్ రివీల్ అయినా, అప్పటికి ఆడియెన్స్ ఎంగేజ్‌మెంట్ తగ్గిపోయే అవకాశముంది. టెక్నికల్‌గా సినిమా ఓకే అనిపించినా, రైటింగ్ మరియు నెరేషన్‌లో మరింత క్లారిటీ ఉంటే ఫలితం వేరేలా ఉండేది. ఓవరాల్ గా

‘జెట్‌లీ’ ఒక డిఫరెంట్ ఎక్స్‌పెరిమెంట్ అని చెప్పుకోవచ్చు. కానీ ఎగ్జిక్యూషన్ పరంగా మాత్రం తడబడింది. సింపుల్ గా చెప్పాలంటే... టేకాఫ్ బానే అయింది గాని, మధ్యలో కొంచెం ఎక్కువ షేక్ అయింది. లోడింగ్ కూడా కొంచెం అవుట్ డేట్ అయి, క్రాష్ లాండ్ అయింది. కానీ అందరూ సేఫ్ అన్నట్టుంటుంది. అంటే హ్యాపీగా ఎంజాయ్ చేయలేము కానీ, జాగ్రత్తగా బైటికి రావచ్చు. 

‘జెట్‌లీ’ సినిమా చూస్తుంటే ఇదొక స్ట్రైట్ కథ కాదు… పూర్తిగా కన్ఫ్యూజన్ మీద నడిచే నెరేషన్ అనిపిస్తుంది. దర్శకుడు Ritesh Rana ఈసారి కథను సింపుల్‌గా చెప్పకుండా, గందరగోళంగా ప్రెజెంట్ చేయాలని ట్రై చేశాడు. హీరోగా Satya పలు పేర్లు, పలు ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌ల మధ్య తానే కన్ఫ్యూజ్ అవుతూ కనిపిస్తాడు… అదే ఫీలింగ్ ఆడియెన్స్‌ కూ వస్తుంది. ఫస్ట్ హాఫ్ మొత్తం కథ ఏ దిశగా వెళ్తుందో అర్థం కాకుండా సాగుతుంది. నవ్వాలా, సీరియస్‌ గా తీసుకోవాలా అనే సందేహం కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. చివరికి ఇది రివేంజ్ డ్రామా అని క్లియర్ అయినప్పటికీ, అప్పటికి కనెక్షన్ మిస్సయ్యే అవకాశం ఉంది. 

సత్య తన కామెడీ టైమింగ్‌తో ఆడియన్స్ ని ఇంప్రెస్ చేసినా, అది పూర్తిగా వర్కౌట్ అవదు. స్టోరీయే లేనపుడు ఎంత కామెడీ ఉంటే ఎం చేస్తారు. కామెడీని నమ్ముకున్న ప్రతి సినిమా సక్సెస్ అవదు కదా. ఇటు వెన్నెల కిశోర్ కూడా తన వరకు బానే ట్రై చేసాడు గాని, పూర్తి స్థాయిలో సినిమాను మోయలేకపోయాడు. ఓవరాల్ గా డైరెక్టర్ రితేష్ రానా ముందు సినిమాలు చూసి జెట్లీకి ఓటేశారంటే మోసపోతారు. తక్కువ ఎక్స్పెక్టేషన్స్ తో సినిమాకి వెళ్తే కొంచెం నవ్వుకునే ఛాన్స్ ఉంది గాని, సినిమా మొత్తం నచ్చాలి అంటే కుదరని పని. మొత్తంగా ‘జెట్‌లీ’ ఒక ఎక్స్‌పెరిమెంటల్ సినిమా… కానీ ఎంటర్టైన్‌మెంట్ కంటే కన్ఫ్యూజన్ ఎక్కువగా మిగిలిపోతుంది.

జెట్‌లీ’ అనే సినిమా ఒక ప్రశ్నతో మొదలవుతుంది… “సినిమా అంటే కేవలం కథనా? లేక అనుభవమా?” దర్శకుడు Ritesh Rana ఈ చిత్రంతో కథను చెప్పడం కంటే… ఒక గందరగోళాన్ని అనుభవంగా చూపించాలని ప్రయత్నించినట్టు కనిపిస్తుంది. హీరో Satya ఎదుర్కొనే గందరగోళం… అదే ఆడియెన్స్‌కి కూడా ఫీల్ ఇస్తుంది. పైగా ఇది మాములు ప్రయోగం కాదు… లీనియర్ నేరేషన్‌కి విరుద్ధంగా, విభిన్నమైన నిర్మాణం. కానీ ఈ ప్రయోగం అందరికీ చేరువ అవుతుందా? అనేది ప్రశ్న.

సింపుల్ గా చెప్పాలంటే సినిమా 90 శాతం బొక్క కూడా అర్ధం కాదు అన్నట్టుంటుంది. అలాగే సత్య తన నటనతో, టైమింగ్‌తో కొన్ని క్షణాల్లో మెరిసినా… మొత్తం సినిమాను తన భుజాలపై మోసే స్థాయికి అది చేరలేదు. ఓవరాల్ గా ఎంటర్టైన్మెంట్ తో ఒకే అనిపించేలా ఉంది గాని, థియేటర్లను ఆడియన్స్ ను రప్పిస్తుందా అంటే కష్టమే అనిపిస్తుంది. ఓవరాల్ గా జెట్లీ సత్య, రితేష్ రానా మూవీస్ ఇష్టపడే వాళ్ళు ఒకసారి చూడొచ్చు. మిగతా వాళ్ళు కష్టమే. 

‘జెట్‌లీ’ సినిమా చూసాక ఫస్ట్ ఫీలింగ్ ఏంటంటే — “బాస్… మనం ఏమి చూశాం?” స్టార్ట్ నుంచి ఎండ్ వరకు ఇదొక కన్ఫ్యూజన్ రైడ్. హీరో Satya ఎలా కన్ఫ్యూజ్ అవుతాడో… ఆడియెన్స్ కూడా అలాగే ఫీలవుతారు. అసలు కథ ఏంటి? కామెడీనా? థ్రిల్లరా? లేక ఏదైనా ఎక్స్‌పెరిమెంట్ ఆ? అన్నది అర్థం కాకుండా పోతుంది. ఫస్ట్ హాఫ్ మొత్తం రకరకాల పేర్లు, ఫ్లాష్‌ బ్యాక్స్, సీన్స్… ఇవన్నీ కలిపి ఒక మిక్స్డ్ ప్లేటర్‌ లా ఉంటుంది. నవ్వాలా? సీరియస్‌ గా తీసుకోవాలా? అన్న డౌట్ ఆడియెన్స్‌ కి కంటిన్యూ అవుతూనే ఉంటుంది. ఫ్లైట్‌ లో చిక్కుకున్నట్టు సినిమా మొత్తం థియేటర్‌లో కూర్చున్న ఫీలింగ్ వస్తుంది.

డైరెక్టర్ Ritesh Rana కొత్త స్టైల్‌ లో నెరేషన్ ట్రై చేశాడు. కానీ అది స్క్రీన్‌పై వర్క్ అవ్వలేదనే ఫీలింగ్ వస్తుంది. క్లైమాక్స్‌కి దగ్గరగా వచ్చాక ఇది రివేంజ్ డ్రామా అని క్లియర్ అవుతుంది… కానీ అప్పటికి ఆడియెన్స్ కనెక్షన్ మిస్ అయిపోయే ఛాన్స్ ఉంది. సత్య కామెడీ, వన్‌ లైనర్స్ కొన్ని చోట్ల వర్క్ అవుతాయి. కానీ ఫుల్ మూవీని మోయడానికి మాత్రం సరిపోలేదు. ఓవరాల్ గా కొంచెం కొత్తదనం ట్రై చేశారు… కానీ ఎంటర్టైన్‌మెంట్ మాత్రం మిస్సయ్యింది.

ధనుష్ నుంచి మరో సినిమా వస్తే ఎక్స్‌ పెక్టేషన్స్ ఆటోమేటిక్‌ గా పెరుగుతాయి. అదే ‘కర’. ట్రైలర్ చూసినప్పుడే ఇది రొటీన్ మాస్ సినిమా కాదని క్లియర్… కానీ థియేటర్‌లోకి వెళ్లాక ఫీల్ ఏమిటి అంటే… “ఇది స్లో కుక్డ్ మూవీ బాస్!” ముందుగా ధనుష్ గురించి మాట్లాడాలి… కరసామి పాత్రలో మళ్లీ తన మ్యాజిక్ చూపించాడు. ఎక్కడా ఓవర్ చేయకుండా, చాలా రియలిస్టిక్‌గా క్యారీ చేశాడు. హీరోయిన్ Mamitha Baiju కూడా చాలా నేచురల్‌గా నటించింది… ఎక్కడా యాక్టింగ్ చేస్తున్న ఫీల్ రావడం లేదు. 

టెక్నికల్‌గా సినిమా బాగానే ఉంది. 90’s వైబ్‌ ను సెటప్ చేసిన విధానం సూపర్. G. V. Prakash Kumar ఇచ్చిన BGM కొన్ని సీన్స్‌ లో బాగా ఎలివేట్ చేసింది… కానీ songs మాత్రం “ఓకే ఓకే” అన్నట్టే..

ఇప్పుడు అసలు విషయం… సినిమా పేస్! First half ఓకే అనిపిస్తుంది… కానీ second half లో కొంచెం లాగ్ ఫీలింగ్ వస్తుంది. కొన్ని సీన్స్ కట్ చేస్తే బాగుండేదేమో అనిపిస్తుంది. రైతులు, బ్యాంకులు లాంటి సీరియస్ పాయింట్ టచ్ చేసినా… narration కొంచెం tight గా ఉంటే ఇంకో లెవెల్ ఉండేది. ఓవరాల్ గా “కర” అనేది మాస్ మసాలా కాదు కాస్త ఓపికతో చూడాల్సిన రియలిస్టిక్ డ్రామా. దాంతో పాటు అంచనాలు తగ్గించుకొని చూస్తే నచ్చొచ్చు. 

వాలా 2 సినిమా విషయానికి వస్తే.. ముందుగా ఈ సినిమాలో పెద్ద స్టోరీ ఏమీ లేదు. కానీ ఉన్న చిన్న లైఫ్ స్టోరీస్‌ ని బాగానే కనెక్ట్ అయ్యేలా చూపించారు. హషీర్, అలన్, అజిన్, వినాయక్ – వీళ్లందరూ కొత్త వాళ్లే కానీ, యాక్టింగ్ విషయంలో మాత్రం సర్ప్రైజ్ ఇస్తారు. ఫేక్ ఫీలింగ్ లేదు… నేచురల్ వైబ్స్ ఉంటాయి. దాంతో పాటు ఫస్ట్ హాఫ్ అంటే ఫుల్ టైం పాస్. ఫ్రెండ్స్, ఫన్, కామెడీ… థియేటర్‌ లో స్మైల్ తెప్పించే సీన్స్ చాలానే ఉన్నాయి. కానీ… సెకండ్ హాఫ్ కి వచ్చేసరికి సినిమా కాస్త స్లో అవుతుంది.

అక్కడక్కడా లాగ్ అనిపించే ఫీల్ ఉంటుంది. అయినా క్లైమాక్స్ మాత్రం గేమ్ ఛేంజర్. ఫ్యామిలీ ఎమోషన్స్, రియలైజేషన్… మిడిల్ క్లాస్ వాళ్లకి బాగా కనెక్ట్ అవుతుంది. టెక్నికల్‌గా ఓకే… మ్యూజిక్, విజువల్స్ డీసెంట్. కానీ డబ్బింగ్ ఇంకాస్త బెటర్ అయితే ఫీల్ డబుల్ అయ్యేది. ఓవరాల్ గా “వాలా 2” అంటే హై వోల్టేజ్ సినిమా కాదు. కానీ ఫ్రెండ్స్‌ తో కూర్చుని కూల్‌ గా చూడొచ్చు. లైట్ ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్‌ తో వెళ్తే… మంచి ఫీల్ గుడ్ మూవీగా వాలా 2 ని థియేటర్లో ఎక్స్పీరెన్స్ చేయొచ్చు.

కొన్ని సినిమాలు చూస్తుంటే… అవి కథలు కాకుండా మన జీవితాలే అన్న భావన కలుగుతుంది. అలాంటి ఫీల్ ఇచ్చే సినిమాల్లో తాజాగా చేరింది ‘వాలా 2’. మూవీలో అందరూ పరిచయం లేని వాళ్లే అయినా వాళ్ళు మాములుగా నటించలేదు… జీవించారు అనిపించేంత నేచురల్‌గా తమ పాత్రలను మోశారు. దర్శకుడు సావిన్ SA కథను ఎక్కడా అతి చేయకుండా, చిన్న చిన్న క్షణాల ద్వారా పెద్ద భావాలను చెప్పాడు.

సినిమా మొత్తం ఒక స్లో పాయిజన్ లా పనిచేస్తుంది. ఫస్ట్ హాఫ్‌లో నవ్వులు, ఫ్రెండ్షిప్, యూత్ ఫ్రీడమ్… ఇవన్నీ లైట్‌గా తీసుకెళ్తుంటే, సెకండ్ హాఫ్‌లో అదే జీవితానికి సంబంధించిన బాధ్యతలు, దూరాలు, మానసిక మార్పులు కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా క్లైమాక్స్… ఎలాంటి హంగులు లేకుండా, మనసును నెమ్మదిగా తాకేలా మలిచారు. ఓవరాల్ గా పేర్లేదు అనిపించేలా ఉంటుంది. కాకపోతే తెలుగు డబ్బింగ్‌లో ఇంకాస్త శ్రద్ధ పెట్టి ఉంటే అనుభూతి మరింత పెరిగేది. ముఖ్యంగా కొన్ని ప్రాస కోసం చెప్పిన డైలాగులు అంతగా సెట్ అవలేదు. ఇదంతా పక్కన బెడితే ఓవరాల్ గా వాలా 2 సినిమాని డీసెంట్ వాచబుల్ మూవీగా ఎంజాయ్ చేయొచ్చు.

మలయాళంలో బ్లాక్‌బస్టర్ కొట్టిన “వాఘా 2” ఇప్పుడు తెలుగులో “వాలా 2”గా వచ్చేసింది. సో… ఈ సినిమా హైప్‌కి తగ్గట్టు ఉందా? లేక జస్ట్ ఓకేనా? చూద్దాం! మొదటగా చెప్పాలంటే… స్టోరీ చాలా సింపుల్. కానీ దాన్ని డీల్ చేసిన విధానం మాత్రం ఫ్రెష్‌ గా అనిపిస్తుంది. కొత్త వాళ్లు అయినా హషీర్, అలన్, వినాయక్, అజిన్ ఈ గ్యాంగ్ మొత్తం స్క్రీన్ మీద నేచురల్‌ గా ఫీల్ ఇచ్చారు. అసలు యాక్టింగ్ చేస్తున్నట్టు అనిపించదు. జస్ట్ వాళ్ల లైఫ్‌ ని చూస్తున్నట్టు ఉంటుంది.

ఫస్ట్ హాఫ్ అయితే ఫుల్ ఎంజాయ్ మోడ్! కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్‌ తో చేసే టైం పాస్, ఫన్ మోమెంట్స్, చిన్న చిన్న కామెడీ సీన్స్ – ఇవన్నీ బాగా వర్క్ అయ్యాయి. కానీ సెకండ్ హాఫ్‌కి వెళ్లేసరికి టోన్ కొంచెం మారుతుంది. ఫన్‌తో పాటు స్ట్రగుల్స్, ఎమోషన్స్ కూడా చూపించారు. కొన్ని చోట్ల స్లోగా అనిపించినా… క్లైమాక్స్ మాత్రం సైలెంట్‌గా హార్ట్‌ని టచ్ చేస్తుంది. టెక్నికల్‌ గా చూసినా… మ్యూజిక్ డీసెంట్, ప్రొడక్షన్ వాల్యూస్ కూడా ఓకే. పెద్దగా కంప్లైంట్స్ లేవు. ఫైనల్‌గా చెప్పాలంటే… “వాలా 2” అనేది ఫ్రెండ్స్‌తో కూర్చొని చూసే ఫీల్ గుడ్ మూవీ. మీ కాలేజ్ డేస్ గుర్తొచ్చేలా చేస్తుంది. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఫ్రెండ్స్ తో తాపీగా థియేటర్లకు వెళ్లిపోవచ్చు. 

కన్నడ స్టార్ రిషబ్ శెట్టి నుంచి వచ్చిన కాంతార: చాప్టర్-1… మళ్లీ అదే వరల్డ్‌లోకి తీసుకెళ్తూ స్టార్ట్ అవుతుంది. ఫస్ట్ పార్ట్ ఎక్కడ ఎండ్ అయిందో అక్కడ్నుంచే కథ పికప్ అవ్వడం మంచి ప్లస్.

స్టోరీ సింపుల్ అయినా… ప్రెజెంటేషన్ మాత్రం నెక్స్ట్ లెవెల్! 🎯

హీరోగా కంటే డైరెక్టర్‌గా రిషబ్ శెట్టి చేసిన వర్క్ నిజంగా హైలైట్. ప్రతి సీన్‌లో ఆయన విజన్ క్లియర్‌గా కనిపిస్తుంది.

టెక్నికల్‌గా సినిమా టాప్ నాచ్

అజనీష్ లోకనాథ్ మ్యూజిక్ & BGM – goosebumps level

సినిమాటోగ్రఫీ, విజువల్స్ – అద్భుతం

ఎడిటింగ్ కూడా క్రిస్ప్‌గా ఉంది

డివోషనల్ టచ్, ఫోక్ ఎలిమెంట్స్ కలిపి సినిమా మంచి ఇమర్సివ్ ఎక్స్‌పీరియన్స్ ఇస్తుంది. క్లైమాక్స్ అయితే major highlight 

రిషబ్‌తో పాటు రుక్మణి వసంత్ కూడా అక్కడ strong impact ఇస్తుంది.

ఎండింగ్ మాత్రం… next part కోసం wait చేయించేలా hook పెడుతుంది!

ఈ వారం మన ముందుకొచ్చిన తిమ్మరాజుపల్లి TV… basically ఒక నాస్టాల్జిక్ విలేజ్ డ్రామా! ముందుగా స్టోరీ పాయింట్ చూస్తే… చిన్నదే. కానీ డైరెక్టర్ వి. మునిరాజు దాన్ని 90స్ ఫీల్‌తో బానే ప్రెజెంట్ చేయడానికి ట్రై చేశాడు. ఇక్కడే కాస్త ఇష్యూ మొదలవుతుంది.

మెయిన్ స్టోరీకి వెళ్లడానికి టైమ్ తీసుకుంటుంది… కొంచెం స్లోగా అనిపిస్తుంది. పెద్దగా కాన్ఫ్లిక్ట్ లేకపోవడం వల్ల “ఏమవుతోంది?” అనే ఫీల్ వస్తుంది. కానీ… పల్లెటూరి ఎమోషన్స్ మాత్రం neatగా work అవుతాయి

అసలు సినిమా ఎక్కడ స్టార్ట్ అవుతుంది అంటే… Second half!

టీవీ చుట్టూ తిరిగే మిస్టరీ angle, “ఈ తప్పు ఎవరు చేశారు?” అన్న థ్రాక్‌తో కథ కాస్త ఇంట్రెస్టింగ్ అవుతుంది. అక్కడ నుంచి ఎంగేజ్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. టెక్నికల్‌గా చూస్తే.. వంశీకాంత్ రేఖన BGM – scenes కి soul ఇచ్చింది. ఆర్ట్ వర్క్ (సుధీర్ మాచర్ల) – 90s village vibes on point, తో పాటు అక్షయ్ రామ్ కెమెరా – very natural & pleasant visuals గా అనిపించాయి.మునిరాజు simple storyని emotionalగా చెప్పాడు. పెద్దగా high moments లేకపోయినా, grounded narration తో connect అయ్యేలా ట్రై చేశాడు. ఫైనల్ గా తిమ్మరాజు పల్లి టివి ఒక soft, nostalgic village drama. ఇక క్లైమాక్స్ లో ఒక మంచి సీన్ రివీల్ తో సీన్ ఎండ్ అవుతుంది. అండ్ కొత్త ఆడియన్స్ తో చేయడం వల్ల ఫ్రెష్ ఫీల్ వస్తుంది. ఇక వాళ్ళ పెర్ఫార్మన్స్ కూడా అదరగొట్టేసారు.

కిరణ్ అబ్బవరం ప్రొడ్యూస్ చేసిన మూవీ తిమ్మరాజు పల్లి TV ఫైనల్ గా థియేటర్లలో రిలీజ్ అయింది. చిన్న సినిమాగా రిలీజ్ అయిన ఈ మూవీ ఆడియన్స్ ని మెజారిటీ వారికి బానే నచ్చుతుంది. కొత్త నటులతో చేసినందువల్ల ఫ్రెష్ ఫీల్ కూడా వస్తుంది. దీనికి తోడు 90స్ బ్యాక్ డ్రాప్ కాబట్టి మరింత నచ్చే ఛాన్స్ ఉంది. మెయిన్లి పీరియాడిక్ బ్యాక్ డ్రాప్ లో మూవీస్ ఇష్టపడే వాళ్లకు తిమ్మరాజు పల్లి టివి బాగానే నచ్చుతుందని అనిపిస్తుంది. 

అలాగే డైరెక్టర్ మునిరాజు ఈ సినిమాతో మంచి సక్సెస్ కొట్టే ఛాన్స్ బానే ఉందనిపిస్తుంది. ఇక ఈ సినిమాకు మా రేటింగ్ 3.7 ఫైనల్ గా తిమ్మరాజుపల్లి టివి గురించి ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే... టివి కి సంబంధించి అయితే బానే ఆడింది, కానీ థియేటర్లలో ఎంతవరకు ఆడుతుందో అనేది ఆడియన్స్ డిసైడ్ చేయాలి. కానీ ఇలాంటి సినిమాలు చూడాలి. ఎందుకంటే ఎన్నో చెత్త ఏ రేటెడ్ సినిమాల మధ్య ఇలాంటి డీసెంట్ థ్రిల్లర్ మూవీస్ ఉంటె ఆ మాత్రం హిట్ అవ్వాల్సిన అవసరం ఈ సినిమాలకుంది. ఫైనల్ గా తిమ్మరాజు పల్లి టివి మూవీ రెగ్యులర్ మూవీ లవర్స్ ని అయితే బానే ఆకట్టుకుంటుంది.